Ryszard Kapuściński

„Busz po polsku” – zbiór reportaży w całości poświęconych Polsce. Bohaterami są m.in. dwie Niemki uciekające z domu starców w Szczytnie, robotnicy sezonowi, nauczyciel historii, studenci wyrzuceni z uczelni, flisak, którym zachwycą się miejscy intelektualiści, 23-letni słuchacz SGPiS – rekordzista świata w rzucie dyskiem, nieziemsko piękna dziewczyna imieniem Danka, grupa górników wiozących ciało kolegi na pogrzeb. [na podstawie opisu wydawcy]

„Imperium”  – Uchwycony w pełnych znaczeń przybliżeniach i detalu proces rozpadu Związku Radzieckiego – ostatniego imperium kończącego się stulecia. [opis wydawcy]  Reportaż składa się z trzech części: opisu podróży po Związku Radzieckim lat 50.-60.; relacji z podróży po rozpadającym się już imperium sowieckim w latach 1989-1991 oraz podsumowania, którego forma jest odbiciem tematu książki: dezintegracji wielkiego organizmu państwowego.

„Heban”  – reportaż, dla którego kanwą staje się kontynent afrykański u progu XXI wieku; „reportaż, który dzieje się równocześnie we współczesności i przeszłości (…) przedstawienie historii w jej dynamicznej przemianie” (Ryszard Kapuściński). Reportaż o antagonizmach w jednostce i w świecie, o nieprzetłumaczalności kultury i uniwersalizmie, o naturze ludzkiej i naturze ludzkości.

 „Chrystus z karabinem na ramieniu” – zbiór reportaży z Afryki, Bliskiego Wschodu i Ameryki Łacińskiej, o którym sam autor mówił: „To jest książka o ruchach partyzanckich, działających w końcu lat 60., z którymi miałem możność się zetknąć i które miałem możność obserwować. Tytuł książki jest związany z postacią kolumbijskiego księdza, żyjącego wśród biednych latynoamerykańskiego chłopstwa, który w sutannie, z karabinem poszedł walczyć do oddziału partyzanckiego w Kolumbii i zginął”. [źródło: opis wydawcy]

„Jeszcze dzień życia”  – książka, w której Kapuściński z dziennikarza staje się pisarzem i z której pochodzi motto VIII edycji Nagrody: confusão. Reporter relacjonuje przebieg wojny wyzwoleńczej w Angoli w roku 1973. „Jeszcze dzień życia” jest książką bardzo osobistą. Nie o wojnie, (…) tylko o zagubieniu, o niewiadomej, o niepewności, co się z tobą stanie. Były tam takie sytuacje, że człowiek właściwie wiedział, że nie będzie już żył. I każdego dnia mówiło się z ulgą: – O, jeszcze jeden dzień z życia mam za sobą, jeszcze jeden mnie czeka. Ale już nie więcej”. [źródło cytatu: kapuscinski.info]

„Szachinszach” – obraz upadku reżimu szacha Iranu Mohammeda Rezy Pahlaviego, pełen aluzji do sytuacji ówczesnej Polski i przeciwstawiający bezmyślnie wprowadzaną „nowoczesność” oraz opór nieufnego społeczeństwa, znajdujący oparcie w religii.

Cesarz”  – studium władzy ujęte w literacką formę. Pełen ironii opis Etiopii i dworu cesarskiego Haile Selassie za czasów monarchii konstytucyjnej, obalonej przez rewolucję. Opowieść o tym, jak władza demoralizuje jednostki, wykoślawia tory myślenia, wykrzywia i zawęża perspektywę.

Podróże z Herodotem”: rozprawa literacka o tożsamości kulturowej i Odrębności, o przeszłości i jej miejscu w czasach współczesnych, o nieustannej ciekawości świata i ograniczeniach poznawczych, o  naturze reportera – i naturze człowieka. Kapuściński opisuje swoje wyprawy reporterskie, pierwsze zachłanne spojrzenia na świat poza żelazną kurtyną: różnokształtną, wielopostaciową, „pulsującą tkankę”. Jego przewodnikiem jest nie kto inny, jak Herodot: historyk i „pierwszy, wspaniały reporter”.

 

Blog na WordPress.com.

Up ↑

%d blogerów lubi to: